Soeters, Django

Nederland, 1984

Schilderkunst

Django schildert niet wat hij ziet, maar wat hij voelt. Zijn werk ontstaat uit intuïtie, kleur en ritme; een zoektocht naar balans tussen licht en schaduw, ratio en emotie. “Ik heb mezelf leren schilderen,” zegt hij. “Alles komt voort uit proberen, falen en opnieuw beginnen.”
Zijn kunst is ongepolijst en vrij van regels. Geen academische kaders, maar directe expressie vanuit zijn binnenwereld. Elk doek vormt een momentopname van zijn persoonlijke ontwikkeling – steeds in beweging, nooit stilstaand.

Django werkt voornamelijk abstract, met krachtige contrasten en levendige kleuren. Muziek speelt daarbij een sleutelrol: het ritme vertaalt zich naar penseelstreken, de emotie naar kleur.
De laatste tijd verdiept hij zich in wat hij ‘schaduwschilderen’ noemt: kleur laten oplichten door donkere achtergronden. Zo krijgen vormen diepte en lijkt het beeld bijna te ademen.

Zijn schilderijen nodigen uit om langer te kijken – een reis naar binnen, waarin de toeschouwer vanzelf met hem meebeweegt.